DUS! heet u welkom!
Dus! is een verzamelplek voor wat we niet mogen – of niet willen weten. Hoe de moderne cultuur ons beperkt, dwangmatig maakt en frustreert in de meest elementaire behoeften. Het laat een realiteit zien waar we anders niet bij stilstaan, maar die mede bepaalt hoe onze samenleving is.
De uitingen van een kind zien we als grenzen uitproberen en dwingen. We vinden het normaal hoe ouders van hun eigen kinderen verwijderd raken. Opvoeders zijn op hun beurt geblokkeerd in hun bewustzijn en misschien noodlijdend, waar ze al jong hebben moeten leren hun gevoelens en noden te ontkennen. Hoe kunnen ze dan een kind begrijpen?
Voor velen is deze informatie confronterend en misschien geheel onbekend. Wellicht is dat ook mijn intentie. Dat we weer zelfstandig leren denken, voelen en handelen.
Cynisch dat het leven er soms het tegenovergestelde uitziet als het heersende beeld ons doet geloven. Toch schopt de website niet tegen het Systeem aan, zonder stil te staan bij hoe we ons weer vrij kunnen bewegen en uit liefde kunnen handelen in plaats van angst. Pas als je jezelf kent, kun je begrijpen hoe de wereld in elkaar zit en ermee omgaan.
Dus! is op zoek naar de waarheid. Wat niet betekent dat het alwetend is, nieuwe ervaringen en inzichten zijn juist heel welkom. Dus! probeert serieus de mensen en de maatschappij te begrijpen en doorzien en is niet bang om kritiek te ontvangen. Door interactie, positief of negatief, doe je ervaring op, leer je jezelf en het leven kennen. Je komt dichter bij de waarheid.
De website is ook niet bang om kritiek te geven en de wereld wakker te schudden.
Op veel websites heerst censuur, ondanks de (twijfelachtige) vrijheid van meningsuiting. De meeste opvoedkundige of (pseudo)wetenschappelijke teksten zijn aangepast en politiek correct. Mijn geluid is dan te confronterend.
Dus! weert geen belangrijke informatie.
Ervaringen uitwisselen, iets van elkaar leren en netwerken vormen past ook bij Dus! Ideeën, inzichten of artikels zijn heel welkom.
Wees zelf de verandering die je wilt zien!
Sarah Morton. Redactie.
redactie@dus-sarah-morton.info
Bericht Wat je niet verteld is…
Over kinderen in de baarmoeder, in het gezin en in de maatschappijWat je niet verteld is… is bedoeld om kinderen een stem te geven, opdat zij onbelemmerd, gelukkig en natuurlijk kunnen opgroeien.
Het gaat over wat kinderen meemaken in de baarmoeder, in het gezin en in de maatschappij. Over de invloed van de kindertijd op iemands leven en op de samenleving. Waarom mensen worden zoals ze worden. Over opvoedkundige dogma’s, over stress, haast en kramp. Wat alledaagse momenten, zoals in de buggy, voor invloed hebben op een kind. De rol van deskundigen en wat een zinnigere manier zou zijn om mensen te helpen.
“De auteur geeft blijk van een diep inzicht in de oorzaken van vreemd gedrag en put in haar voorbeelden ook uit eigen ervaringen.”
Door NBD Biblion.
Titel: Wat je niet verteld is…
Over kinderen in de baarmoeder, in het gezin en in de maatschappij
Auteur: Sarah Morton
Website: Dus – Sarah Morton
ISBN: 978-90-815775-0-2
Verkrijgbaar bij: Boekenroute.nl
Uitgeverij: DeNieSa”
Bericht: Bericht Wat je niet verteld is…
Uit Wat je niet verteld is: Uit Wat je niet verteld is
Het boek is ook (gesigneerd) via deze website te verkrijgen! In geval van belangstelling kunt u een mailtje sturen: redactie@dus-sarah-morton.info
Zeer de moeite waard! EX_ET laat zien hoe iedereen, zelfs kleine kinderen, in de pas moeten lopen.
Oorlog tegen het kind.
Je ogen lachen niet, je mond is stil, niemand die wat met je wilt. Het vuur is gedoofd, liefde en warmte blijven ver buiten je bereik.
Te midden van stress, frustratie en haast, ben jij een last, een blok aan het been. Laat jij van je horen, kun je een snauw krijgen. Je lijkt te zijn geboren als afreageerobject.
De pijn is zo groot en jij bent nog zo klein.
Ik kan ze niet vergeten; kinderen die gemarteld gillen. Of een gezichtje, misvormd van verdriet.
Als ik de waarheid in die ogen zie, wil ik sterven. Ik draag hun lijden alsof het een baby is.
Velen worden net als hun verzorgers; gevoelloos.
Voor anderen lijkt de dood de enige uitweg. Van binnen gingen ze al veel eerder dood. Nu zijn ze hopelijk vrij.
Ik kan ze niet vergeten. Sommigen bouwen een geslaagd leven op, worden bemind, bewonderd, maar van binnen blijft een stem zeggen: Wie wil jou nou hebben?
Als volwassene zie je kinderen, waarvan je denkt: Dat had ik kunnen zijn. Je zou ze willen zeggen: je bent niet alleen.
Kon je de verzorgers zich maar een minuut laten voelen wat het kind voelt. Hoe zouden ze dan kijken naar dat ‘lastpak’?
Sarah Morton.
Auteursrecht:
Je mag altijd eigen teksten van Dus! overnemen.
Het helpt Dus! met het publiek bewust maken van wat er aan de hand is in de maatschappij.
Wel bij het artikel een link plaatsen naar de bron.
(Artikels die ik van een andere website heb, daar heb ik geen zeggenschap over.)
Verder hoop ik dat de teksten niet worden gebruikt voor commerciële doeleinden, maar puur om de onderwerpen bespreekbaar te maken.
Disclaimer: de teksten hebben geen professionele status.
Mooi Sarah!
Ik ben inmiddels 35. Vroeger was ik met name ‘anders’ en ‘wat op zichzelf’ . Daar is nooit een punt van gemaakt. Er zijn wel wat problemen ontstaan en daar was ook wat hulp bij nodig. Ik zeg zelf: “officieel ben ik autist” maar ja wat is dat? Ik schrik ook van het gelabel van tegenwoordig. Vandaag vertelde ik iemand nog dat leren omgaan met (mijn)autisme met name een kwestie van geduld is voor mezelf en de omgeving. Nu ben ik 35 en is er eigenlijk niks meer aan de hand. Sommige dingen leer/leerde ik blijkbaar veel en veel langzamer dan bij mensen met een ‘normale’ ontwikkeling. Andere dingen kan en leer ik weer veel beter en sneller. Geduld is een belangrijke factor. De trend het van jongs af aan allemaal zo snel mogelijk weer recht proberen te trekken daar schrik ik van! Een mooie stevige boom heeft tijd nodig te volgroeien. Ikzelf zie me graag als een groeiende boom en bomen groeien rustig en gestaag tot ze jaren en jaren later prachtig groot en stevig zijn met een volle kruin. Iedereen (niet alleen autisten) zijn eigen groeiproces gunnen lijkt mij een verstandige zaak. De smaak van snel opgekweekte kas-tomaten verbleekt bij zongerijpte tomaten. Ik ben van mening dat autisten kunnen uitgroeien tot sterke getalenteerde mooie mensen met diepgang heel veel diepgang zelfs, als ze de ruimte krijgen of uiteindelijk de ruimte nemen en het roer in eigen handen gaan nemen. Ik dacht vroeger: ‘dat wordt niks met mezelf’ .Nu wat jaartjes verder, en het duurde langer dan ik zou willen (vooral als je je vergelijkt met anderen), ben ik behoorlijk tevreden over mijzelf en het leven. Dit wilde ik graag delen.
Beste Pjotr,
Mooi om je verhaal hier te lezen.
de vergelijking met snelgroeiende gewassen en groenten en fruit die op hun eigen tempo, in de zon kunnen opgroeien, is erg mooi en waar.
Dat had ik ook net nodig, want ook ik heb vaak minderwaardigheidsgevoelens als anders sneller en vlotter kunnen.
Ook ik geloof dat kinderen zich op hun eigen manier moeten kunnen ontwikkelen, dat dan hun ware potentieel eruit kan komen. Dan kunnen ze floreren. Het huidige schoolsysteem beknot kinderen meer dan hun ontwikkeling te stimuleren.
Inderdaad kan een mens (geestelijk) zijn hele leven blijven groeien.
De laatste tijd is er weinig met mij aan de hand. Ook de omgeving ziet dat het steeds beter met mij gaat. Over het algemeen ben ik tevreden met mijn leven.
Jaren geleden stond alles nog in het teken van mijn ziekte-beeld. Met steun en hulp van mensen die wel achter me stonden en in me geloofden, kon ik uiteindelijk toch een zelfstandiger en zinvol leven opbouwen. Zo woon ik op mezelf.
Beste Sara,
Ik zou graag in contact met je komen.
Aangezien jij over de juiste dingen (DE ONBETWISTE WAARHEID) schrijft.
Zonder de propoganda die in de dagelijkse sveer leeft.
Als je dat wilt, stuur me me dan een mail
Groetjes, Melody
ik hep het boek en het is egt supper leuk ik vraget egt alles normaal lees ik een kwartier maar in dit boek 3 uur achter elkaar
Goed geschreven en zo herkenbaar ook !
Wij nemen vaak met onze kinderen de schooldag door en leren ze zo wat echt is en niet.
Ze weten dat ze in een gevangenis leven, ze weten dat school er is om hun dom te houden en dat ze leren van wat ze thuis te horen krijgen en niet op school van de gehersenspoelde leer krachten. Leren vertrouwen op je gevoelens,eerlijk zijn en vooral jezelf zijn. Wij kijken geen tv en leven zoveel mogelijk met de natuur,zuiver en eerlijk en met respect.
Geen vaccinaties en geen chemie ed in ons eten!
Beter zo maar nog een lange weg te gaan……
Jeanette
http://listenbedrog.blogspot.com/
Beste Jeanette,
ook jouw reactie is voor mij herkenbaar.
Altijd hoopgevend om weer iemand te ontmoeten die zelfstandig kan denken en voelen. Voor mij ook weer een inspiratie, hoe jullie in het leven staan en jullie kinderen ermee om leren gaan. Ik ben er zelf ook mee bezig, hoe je zo vrij en natuurlijk mogelijk nog kan leven in deze maatschappij.
Het leven zelf in de beste leermeester en de natuur vertelt mij hoe het leven in elkaar zit, niet de ‘beschaafde’ wereld.
Hoe ik meer met de natuur kan leven en dicht bij mijn essentie en gevoel kan komen/blijven, daar gaat ook mijn aandacht naar uit. Ver ben ik nog niet.
Je lijkt me een mooi en oprecht iemand, met een helder bewustzijn, iemand die doorheeft wat er om zich heen gebeurt.
Veel groetjes,
Sarah
Het is verbazingwekkend ter ondersteuning van mij om een website , wat handig is ter ondersteuning van mijn ervaring. door admin
Erg bedankt hiervoor!
Hallo Sarah,
Bedankt voor je website! Ik vind dat je geweldige dingen schrijft en ben het helemaal met je eens dat de manier waarop de samenleving nu functioneert, anders moet. Ik geloof dat we er allemaal niet gezonder en gelukkiger van worden. Bedankt voor je inzet om dingen bespreekbaar te maken!
Op naar gezonder en gelukkiger en vrijer
Liefs,
Dorien Ruben
als je echt nodig hebt om expert in het rijden te worden , je moet echt in te schrijven in een rijschool **Ik heb de spam doorgestreept. Ik zeg spam, omdat je het geen reactie kan noemen. Een reactie gaat in op de inhoud.
Sarah, voor velen ben je de stem die vraagt om eerlijkheid en gerechtigheid en onvoorwaardelijke liefde, voor velen ben je confronterend…
je bent een goede schrijfster, met een scherpe kijk op de samenleving…jij bent een van de vele kinderen die niet kreeg wat ze nodig had…als moeder zet ik me net als jij in voor alle kinderen die niet krijgen wat ze nodigen hebben om zich in hun volle eigenheid te kunnen ontwikkelen..gelukkig volgen er steeds meer!
Liefs en succes
Dag Ingrid,
bedankt voor je lieve en mooie woorden. Voor mij weer een stimulans. Alsof ik eraan herinnerd word wat ik wil bereiken.
Groetjes
Sarah
Kinderen weghouden bij TV en radio lijkt me het belangrijkste hier.
Dat gat dan opvullen.
Ik heb zelf ook veel schade ondervonden van de wetenschaps falsificaties waar de vooral de middelbare scholen zich schuldig maken. Maar ook het basis onderwijs. Ouders behoren betrokken te zijn bij de onbetrouwbare troep waarmee kinderen intellectueel kapot worden gemaakt. Maar dat is niet gemakkelijk. Want behalve aan kinderen aantonen hoe ze besodemieterd worden door de gerichte propaganda op de scholen, waar ook nog erg veel leraren fanatiek medeplichtig zijn, is een tamelijk moeilijke taak. Kinderen kunnen, als ze aandacht krijgen en ruimte daar voor, uitleggen wat er op school gebeurd, maar slechts in sommige gevallen kunnen ouders dan onderzoeken wat de werkelijke achtergronden zijn die door de docenten wordt belogen. Typische leugens die ik meemaakte, ook op de basisschool, was communistische docenten, docenten die in de maanlanding geloofden, docenten die werkelijk de leugens over geschiedenis klakkeloos geloofden.
Ter ondesteuning, zal ik een lijstje geven van leugens op school, opdat ouders misschien hun kinderen daar tegen kunnen beschermen.
1. Adolf Hitler was Rooms Katholiek, wat de docent er verder over verteld is onbelangrijk.
Maar misschien kan je kinderen ook vertellen dat ze zoiets niet terug aan hun docent vertellen, want dan gaat die docent de leugen trachten opnieuw te leren met extra argumenten. Dat is dan weer te controleren in een volgend gesprek met het kind.
2. Democratie is een vertrouwenstruc.
Voor een kind moet je misschien eerst een voorbeeld geven van een vertrouwenstruc. Als ze Sinterklaas kennen van hun bijgelovige vriendjes, die is vaak een goed voorbeeld. Bijgeloof gecombineerd met omkoperij, zo kan je die brood en spelen truc uitleggen.
3. Communisme is Kapitalisme onder een andere naam.
Misschien is het leuk als je kinderen aan het lachen kan maken daarmee, als je wat verhalen verteld over hoe dom die communisten zijn. Want de meeste docenten zijn communist, ze stemmen PvdA, dus humor is hier een wapen de kinderen te leren dat enkel een Fascist een Sovjet Unie systeem zal doceren aan kinderen. De koude oorlog was een hoax. De normale ouder begrijpt dat zo de Nederlandse politiek werkt, maar docenten zijn meestal niet zo slim.
Ik kan deze lijst nog wel uitbreiden, zoals met de achtergronden van de door Rockefeller gefinancierde Kinsey rapporten, waarvan delen gebruikt worden in het Nederlands onderwijs. Maar behalve controleren hoe kinderen intellectueel beschadigd worden door simpele leugens, is het natuurlijk ook zaak de vaders wat te organiseren, het adres van docenten uit te vissen, om de mogelijkheid te hebben docenten fysiek aan te pakken. Helaas, dat is het enige middel waar ambtenaren respect voor hebben. Daar moet je ook gul mee zijn om voorbeelden te stellen, waar je ook andere kinderen mee kan beschermen. Geweld is het enige wat werkt. Bij volwassenen tenminste. Het beste zou iedereen eens per jaar een politie agent in een lantaren paal hangen, om de kinderen te leren hoe gevaarlijk het is, om gewapende roofovervallen en laten afnemen van wapens, registratie en al die misdaden door die criminele organisatie te gedogen. Dan begrijpen ze dat gedogen een grens heeft. Maar goed, het artikel hierboven gelezende hebbende, moet ook deze website uitkijken voor plunderingen door de graaiende psychoten van wat zich overheden noemt. Die Untertieren weet u wel.
Hoi Geus,
bedankt voor je inhoudelijke en uitgebreide commentaar.
Scholen zijn inderdaad indoctrinatiegevangenissen. Het denken met het hoofd heeft daar prioriteit, andere gebieden, zoals het lichaam en gevoelens worden verwaarloosd. 1 a 2 uur gymnastiek per dag, terwijl een kind minimaal een uur moet bewegen.
Op school leer je niet goed voor jezelf te zorgen, je leert eerder je eigen gevoelens te negeren.
Kinderen die het schoolprogramma niet volhouden of stiller, kritischer of spontaner zijn dan het gemiddelde, krijgen al snel een psychiatrisch label. Een individuele leerkracht kan een negatief onderwijsadvies geven. Steeds meer kinderen worden aan de psychiatrische medicatie gezet, om ze beter te laten functioneren op school, lees: aangepaster zijn. Leerkrachten die voor een klas van 30 kinderen zijn, hebben nu eenmaal graag dat de kinderen rustig zijn en de lesstof klakkeloos accepteren.
Kinderen krijgen op school nauwelijks de kans om zelf de wereld te ontdekken, zelf verbanden te leggen, om erachter te komen wat bij hen past en wat niet. Het staat al vast wat ze voorgeschoteld krijgen.
Jou commentaar doet me ook denken aan een van mijn eigen column’s: http://frontpage.fok.nl/column/370459/1/1/50/school-maakt-kinderen-dom.html
Vriendelijke groet
Sarah
Wat een ongeloofelijke lef om dit zo allemaal op te durven schrijven. En een gave om het te kunnen! Je bent een zegen voor mensen (kinderen en intussen ook heus wel een paar volwassenen) die dit ook zo ervaren.
Anne